سر کند افسانه های دیو و پری را

                        در دل خاموش شب به یاد من ارد

                       بهت و سکوت جهان بی خبری را

                       نیمه شب انگه که دختران پریزاد

                       اب زسرچشمه های گمشده ارند

                       زیر نگاه ستارگان فروزان

                       بر لب هم بوسه های عاطفه بارند

                       نیمه شب انگه که اشک ماه و ستاره

                       روی گیاهان نودمیده نشیند

                       در دل ان قطره ها ز روشنی ماه

                       برق لطیفی چو تبسم مینشیند

                       نیمه شب انگه که باد ساحل

                       زمزمه ی اب را به گوش رساند

                       قایق درمانده ای ز واهمه ی موج

                       دامن بادی به سوی خویش کشاند

                       نیمه شب انگه که چکه میکند از سقف

                       در دل غاری کهن ز روزانه ی اب

                       باد راند دمبدمش را

                       با نفس شب به گوش ...........

                               دخترمهتاب

                       تا شاید سیاهی پایان پذیرد با

                       پرتویی از گیسوان زرینش

یک شب در روی یکی از بلند ترین کوه های دنیا در زمانی که تنها چند  قدم با قله ی کوه فاصله داشت پایش لیز خورد و از کوه پایین افتاد در یک لحظه تمام خاطرات گذشته را به یاد اورد که ناگهان طنابی که به کمرش بسته بود به جایی گیر کرد و کوهنورد در میان اسمان و زمین گیر افتاد ناگهان با صدای بلند خدا را فراخواند و از او جویای کمک شد در همین هنگام صدایی امد که اگر به من ایمان بیاوری نجات خواهی یافت

مرد با صدای بلند گفت هر چه تو بگویی همان خواهم کرد که از طرف خدا  صدایی امد

 (اگر به من ایمان داری طناب را رها کن !!!!!)

اما مرد به جای رها کردن طناب ان را محکم تر در دست گرفت ....................

فردا جسد مردی را که در یک متری زمین از طنابی اویزان شده بود یخ زده پیداکردند !!!!!!!!!!!!!!!!!!...